İnsan, toprağın üstünde yürüdüğünü sanıyor…
Oysa her adımında toprağa biraz daha borçlanıyor.
Bir ağacın gölgesinde serinlerken, bir derenin suyuyla susuzluğunu giderirken, nefes aldığı havanın kıymetini bile unutarak yaşamaya devam ediyor.

Doğa konuşmaz sanıyorlar.
Oysa kuruyan her nehir bir çığlıktır.
Kesilen her ağaç, insan vicdanına vurulan baltadır.
Betona gömülen her yeşillik, geleceğin mezar taşıdır.

Ve şimdi…
Dağların sessizliğini ateş bozuyor.
Bir kıvılcımın ardından yükselen alevler yalnızca ormanı yakmıyor; kuşların yuvasını, yavru ceylanın nefesini, toprağın bin yıllık hafızasını da kül ediyor.
Yangının ortasında kalan bir ağacın çatırtısı, aslında doğanın feryadıdır.
Göğe yükselen duman sadece duman değildir;
İçinde kaçan bir karacanın korkusu, kanadı yanan bir kuşun sessiz vedası vardır.
İnsan bazen bir fotoğraf çekip geçiyor…

Ama o alevlerin içinde can veren hayvanların gözlerinde, insanlığın kaybettiği merhamet yanıyor.
Bir sincap yuvasına dönemiyor,
Bir anne kuş yavrusunu koruyamıyor,

Ve toprağın üstünde yaşayan her canlı, insanın hoyratlığı yüzünden ölümle sınanıyor.
Bugün göğe duman salanlar, yarın çocuklarına temiz nefes anlatamayacak.
Bugün ormanı yakanlar, yarın gölge arayacak.
Ve en acısı da şu olacak:

İnsan, kendi eliyle kurduğu düzenin altında ezilecek.
Doğa intikam almaz…
Sadece hesabı geciktirir.
Fırtınayla, kuraklıkla, susuzlukla ve sessizce tükenen yaşamla insanın karşısına çıkar.

Unutulmamalıdır ki;
Toprağa saygısı olmayanın vatana sevgisi de eksik kalır.
Çünkü insan doğadan koparsa, önce vicdanını, sonra insanlığını kaybeder.
“Ormansız bir yurt, vatan değildir.”
— Mustafa Kemal Atatürk

Bir gün herkes anlayacak:
Ağaç kesmenin yalnızca odun eksiltmek olmadığını…
Bir nehri kirletmenin sadece suyu değil, geleceği de öldürdüğünü…
Ve doğayı kaybeden insanın, aslında kendini kaybettiğini…